Nie, oni nie zniknęli.
Nie wyjechali. Nie odeszli. Nie przestali istnieć.
Oni nadal tu są.
A jednak — jakby ich nie było.
Nie stało się to nagle. Nikt nie ogłosił tego w wiadomościach. Nikt nie podpisał dekretu o ich wykluczeniu z życia społecznego.
A jednak coś się wydarzyło — i to na naszych oczach.
Nie brutalnie. Nie wprost. Znacznie skuteczniej: poprzez „troskę”, „nowoczesność” i wygodne przekonanie, że młodsi wiedzą lepiej.
Kiedyś było inaczej.
Starszyzna nie była „problemem do rozwiązania”. Była pamięcią. Była fundamentem. Była punktem odniesienia.
To przy niej podejmowano decyzje. To jej słuchano, kiedy życie się komplikowało. To jej doświadczenie było czymś, czego nie dało się podważyć — bo było przeżyte, nie przeczytane.
Nie wszystko było wtedy idealne. Ale jedno było pewne: starszy człowiek miał swoje miejsce.
Dziś coraz częściej nie ma go wcale.
Dziś starszy człowiek nie jest już autorytetem. Jest „kimś do zaopiekowania”. „Kimś, kto nie ogarnia”. „Kimś, kto nie rozumie współczesnego świata”.
💔A kiedy ktoś przestaje być traktowany jak podmiot — zaczyna być traktowany jak przedmiot.
W najlepszym razie — jak projekt do poprawienia. W najgorszym — jak problem do usunięcia z wygodnej codzienności.
Coraz częściej dzieci decydują za rodziców o rzeczach fundamentalnych: finansach, zdrowiu, sposobie życia, kontaktach z innymi ludźmi.
Odbierają im telefony — „bo się nie znają”.
Konta — „bo to niebezpieczne”.
Decyzje — „bo mogą się pomylić”.
I robią to z przekonaniem, że działają dobrze. I właśnie to jest najbardziej niebezpieczne.
Bo to nie jest przemoc jawna. To jest przemoc ubrana w troskę.
A przemoc, która ma dobre intencje, najtrudniej nazwać po imieniu.
Równolegle dzieje się coś jeszcze — ciche, ale konsekwentne przesunięcie kulturowe: absolutyzacja młodości.
Młodość stała się walutą.
Szybkość — kompetencją.
Biegłość technologiczna — miarą wartości.
🔸A doświadczenie?
Doświadczenie zaczęło być traktowane jak coś niewygodnego. Jak przestarzały system operacyjny — który jeszcze działa, ale najlepiej go nie dotykać.
Starszy człowiek w takim świecie przestaje być rozmówcą.
Staje się obserwatorem własnego wykluczenia.
Siedzi obok. Patrzy. Milczy.
Nie dlatego, że nie ma nic do powiedzenia. Dlatego, że nikt już nie pyta.
I trzeba to powiedzieć wprost:
Bo wygodniej jest zarządzać kimś niż go słuchać. Łatwiej jest poprawiać niż rozumieć. Łatwiej jest „wiedzieć lepiej” niż przyjąć, że ktoś inny ma wiedzę, której nie da się wygenerować w kilka kliknięć.
Tylko że każde społeczeństwo, które przestaje słuchać starszych, zaczyna tracić coś znacznie więcej niż tradycję.
Traci pamięć.
A brak pamięci społecznej zawsze prowadzi do tego samego: powtarzania błędów, płytkich relacji i świata, w którym nikt nikogo naprawdę nie widzi — bo każdy jest zajęty udowadnianiem, że wie lepiej.
🔸🔸🔸
Idę korytarzem szpitala.
W białych kitlach — tylko młodzi ludzie.
Ktoś zapomniał, że czekam na łóżko. Ktoś inny, że powinien zmierzyć mi ciśnienie.
Ich ruchy są powolne, niemal ospałe. Jakby czas płynął tu inaczej.
Ale to tylko pozory, snujące się pomiędzy szpitalnymi łóżkami.
Bo za drzwiami pokoju służbowego — już o ósmej rano — słychać śmiech. Rozmowy o tym, co wydarzyło się wczoraj. Plany na wieczór. Życie, które toczy się gdzieś obok.
Zatrzymuję się.
Patrzę.
Stoję tuż obok nich, a jednocześnie… jakby mnie nie było.
Jak cień przed wschodem słońca.
Cichy. Zamglony.
Niewidzialny.
Może właśnie tak dzisiaj znikają ludzie — nie wtedy, gdy odchodzą, ale wtedy, gdy przestajemy ich dostrzegać.
Z miłością – Wiola
#StylWioletty
Są takie historie, które zostają w człowieku na długo… jeśli chcesz je poczuć, zajrzyj do mojego cyklu „Na zakręcie”. Czekają tam opowieści o chwilach, które zmieniają wszystko. Na blogu ➡️ do czytania. ➡️Na YouTube — do słuchania.
