Włączam polski film.
I po kilku sekundach wiem jedno: nie chodzi o dialog. Nie chodzi o historię. Nie chodzi nawet o emocje, które miały być opowiedziane.
Chodzi o krzyk.
O przekleństwo w miejscu przecinka. O wulgaryzm zamiast pauzy. O język, który nie buduje znaczenia — tylko rozładowuje napięcie.
I nie byłoby w tym nic dziwnego… gdyby nie to, że zaczęliśmy się z tego śmiać.
Śmiejemy się, jakby to była błyskotliwość. Jakby to był dowód „nowoczesności”. „Autentyczności”. „Szczerości przekazu”.
A to nie jest żadna szczerość. To jest ubóstwo językowe podane w atrakcyjnym opakowaniu.
Bo 🔸język polski — jeden z najbardziej precyzyjnych, wielowarstwowych języków Europy — jest dziś traktowany jak narzędzie do odreagowania frustracji. Jakby jego jedyną funkcją było podbicie emocji, a nie ich opisanie.
Zamiast zdań — mamy wybuchy.
Zamiast konstrukcji myśli — mamy reakcje.
Zamiast narracji — mamy odruch.
I co najgorsze: zaczęliśmy to normalizować.
Pewnego dnia okaże się, że nie potrafimy już opisać tego, co czujemy — nie dlatego, że tego nie ma, ale dlatego, że nie mamy już czym tego nazwać.
Bo jeśli coś jest powtarzane wystarczająco często w kulturze, w filmie, w codziennym języku — przestaje razić. Zaczyna bawić. A to, co bawi, przestaje być kwestionowane.
W tym miejscu zaczyna się problem.
Bo śmiech z wulgarności nie jest niewinny. On jest zgodą. Jest przyzwoleniem. Jest cichym podpisem pod umową, w której rezygnujemy z jakości języka na rzecz jego natychmiastowej skuteczności.
A skuteczność ta jest złudna.
Bo przekleństwo nie opisuje świata. Ono go spłaszcza. Nie nazywa emocji — tylko je zagłusza. Nie tworzy relacji między ludźmi — tylko skraca dystans do poziomu reakcji.
I tu warto zadać niewygodne pytanie: czy jeszcze potrafimy mówić, czy już tylko reagujemy?
Bo im bardziej język staje się ubogi, tym bardziej ubogie staje się myślenie. A im bardziej ubogie myślenie, tym łatwiej sterować emocją — tą najprostszą, najgłośniejszą, najmniej wymagającą.
Nie chodzi o moralizowanie. Nie chodzi o udawanie, że kiedyś było „lepiej”. To nie jest nostalgia.
To diagnoza.
Diagnoza kultury, w której zaczynamy mylić intensywność z wartością. Głośność z prawdą. I wulgarną ekspresję z autentycznością.
A autentyczność nie polega na tym, że mówimy wszystko, co przyjdzie nam do głowy.
Autentyczność polega na tym, że potrafimy nazwać to, co czujemy — a nie tylko wyrzucić z siebie napięcie.
I być może właśnie dlatego tak łatwo śmiejemy się dziś z języka, który jest „przesadzony”. Bo łatwiej jest się zaśmiać, niż przyznać, że sami wchodzimy w tę samą pułapkę uproszczenia.
Pytanie tylko, czy jeszcze zauważamy moment, w którym język przestaje być narzędziem myślenia, a staje się tylko dźwiękiem tła.
Bo jeśli nie — to może któregoś dnia odkryjemy, że nie tylko filmy zaczynają się od krzyku.
Ale całe nasze rozmowy też już nie mają głębi.
Ani sensu.
Z miłością, Wiola
#StylWioletty
Jeśli wierzysz, że rozmowa buduje trwały związek, ale w Twojej relacji coraz częściej brakuje porozumienia, sięgnij po artykuł: ➡️Sekrety udanej komunikacji, który może być Waszym pierwszym krokiem do zmiany.
